ቢት በጥቂቱ

ልቤን ለእግዚአብሄር ስለመስጠት ሳስብ በጣም ቀላል ሆኖ ይሰማኛል እና አንዳንድ ጊዜም ከቀላል የበለጠ ቀላል እናደርገዋለን ብዬ አስባለሁ ፡፡ እኛ “ጌታ ሆይ ልቤን እሰጥሃለሁ” እንላለን እናም የሚያስፈልገው ይህ ብቻ ይመስለናል ፡፡

ከዚያም የሚቃጠለውን መባ አረደ; የአሮንም ልጆች ደሙን ወደ እርሱ አመጡለት እርሱም በመሠዊያው ዙሪያ ሁሉ ረጨው። የሚቃጠለውንም መሥዋዕት ቁርጥራጭ እና ጭንቅላቱን ወደ እርሱ አመጡለት ፤ በመሠዊያውም ላይ በጭስ እንዲወጣ አደረገው » (ዘፍጥረት 3 9,12-13)
ይህ ቁጥር እግዚአብሔር ለእኛም ከሚመኘው የንስሐ ትይዩ መሆኑን ላሳይዎት እፈልጋለሁ ፡፡

አንዳንድ ጊዜ ጌታን ስንል ልቤ ይኸው ነው በፊቱ እንደጣለነው ፡፡ እንደዚያ ማለት አይደለም ፡፡ በዚህ መንገድ ስናደርግ ፣ ንሰሃችን በጣም ደብዛዛ ነው እናም በንቃተ ህሊናችን ከኃጢአተኛው ድርጊት ዘወር አንልም ፡፡ አንድ ቁራጭ ስጋ በቃጠሎው ላይ አንጣልም ፣ አለበለዚያ በእኩል አይጠበቅም ፡፡ ከኃጢአተኛ ልባችን ጋር ተመሳሳይ ነው ፣ ምን እንደምንመለስ በግልፅ ማየት አለብን ፡፡

የሚቃጠለውን መባ ቁራጭን ጭንቅላቱን ጨምሮ በሰጡት ጊዜ እያንዳንዱን ክፍል በመሠዊያው ላይ አቃጠለ። ትኩረት ማድረግ የምፈልገው ሁለቱ የአሮን ወንዶች ልጆች በጥቂቱ የቀረበውን ቅናሽ ባቀረቡለት እውነታ ላይ ነው ፡፡ አውሬውን በሙሉ እዚያ ላይ አልጣሉም ፣ ግን የተወሰኑ ቁርጥራጮችን በመሠዊያው ላይ አደረጉ ፡፡

የአሮን ሁለት ልጆች ለአባታቸው የመሥዋዕቱን ቁርጥራጭ እንደሰጡ ልብ ይበሉ ፡፡ የታረደውን እንስሳ በአጠቃላይ በመሠዊያው ላይ ብቻ አላደረጉም ፡፡ እኛም በተመሳሳይ መስዋእታችን ፣ በልባችን ማድረግ አለብን ፡፡ ጌታ ሆይ ልቤ እዚህ አለ ከማለት ይልቅ ልባችንን የሚያረክሱትን ለእግዚአብሄር መስጠት አለብን ፡፡ ጌታ ሀሜቴን እሰጥሃለሁ ፣ በልቤ ውስጥ ምኞቶቼን እሰጥሃለሁ ፣ ጥርጣሬዬን ወደ አንተ እተወዋለሁ ፡፡ ልባችንን በዚህ መንገድ ለእግዚአብሄር መስጠት ስንጀምር እርሱ እንደ መስዋእትነት ይቀበለዋል ፡፡ በሕይወታችን ውስጥ ያሉት መጥፎ ነገሮች ሁሉ ከዚያ በኋላ የመንፈሱ ነፋስ ወደሚያፈነው መሠዊያው ላይ ወደ አመድነት ይለወጣሉ።

በፍሬዘር ሙርዶክ