መንፈሳዊ መስዋእትነት

በብሉይ ኪዳን ዘመን ፣ ዕብራውያን ለሁሉም ነገር መስዋእት ከፍለዋል ፡፡ የተለያዩ አጋጣሚዎች እና የተለያዩ ሁኔታዎች እንደ መስዋእትነት ይጠይቃሉ ለ. የሚቃጠል መባ ፣ የእህል መባ ፣ የደኅንነት መባ ፣ የኃጢአት መባ ወይም የበደል መሥዋዕት። እያንዳንዱ ተጎጂ የተወሰኑ ህጎች እና መመሪያዎች አሉት ፡፡ መሥዋዕቶችም በበዓላት ቀናት ፣ በአዲስ ጨረቃ ፣ ሙሉ ጨረቃ ፣ ወዘተ.

የእግዚአብሔር በግ ክርስቶስ ለአንዴና ለመጨረሻ ጊዜ የቀረበ ፍጹም መስዋእት ነበር (ዕብራውያን 10) ፣ የብሉይ ኪዳን መስዋእትነት አላስፈላጊ ያደረገው። ልክ ኢየሱስ ሕጉን ሊፈጽም ፣ ሊበዛ ለማድረግ እንደመጣ ሁሉ የልብ ባይሆንም እንኳን ኃጢአት ሊሆን ይችላል ፣ ባይከናወንም እንኳ ፣ እርሱ የመሥዋዕታዊ ሥርዓቱን ፈፅሞ ጨምሯል ፡፡ አሁን እኛ መንፈሳዊ መስዋእትነት መክፈል አለብን ፡፡

ቀደም ሲል ፣ የሮሜ 12 እና የመዝሙር 17 ቁጥር 51 የመጀመሪያ ቁጥርን ባነበብኩ ጊዜ ጭንቅላቴን አነቃሁና አዎ አዎን ፣ በእርግጥ መንፈሳዊ መስዋእቶች አሉኝ ፡፡ ግን ያ ማለት ምን ማለት እንደሆነ በጭራሽ እንደማላውቅ በጭራሽ አልቀበልም ነበር ፡፡ መንፈሳዊ መስዋእትነት ምንድነው? እና አንዱን እንዴት እሰዋለው? መንፈሳዊ ጠቦት አግኝቼ በመንፈሳዊ መሠዊያ ላይ አኑሬ በመንፈሳዊ ቢላዋ ጉሮሯን ልቆርጥ? ወይስ ጳውሎስ ሌላ ነገር ማለቱ ነበር? (ይህ የአጻጻፍ ጥያቄ ነው!)

መዝገበ ቃላቱ አንድን መስዋእትነት “ለአምላክነት ዋጋ ያለው ነገር የመስጠት ተግባር” የሚል ፍቺ ይሰጣል። ለእግዚአብሄር ዋጋ ያለው ምን አለን? ከእኛ ምንም አያስፈልገውም ፡፡ እርሱ ግን የተሰበረ መንፈስን ፣ ጸሎትን ፣ ውዳሴንና ሰውነታችንን ይፈልጋል ፡፡

እነዚህ እንደ ታላቅ መስዋእቶች አይመስሉም ፣ ግን እነዚህ ሁሉ ለሰው ፣ ለሥጋዊ ተፈጥሮ ምን ማለት እንደሆኑ ያስቡ ፡፡ ትዕቢት የሰው ልጅ ተፈጥሮአዊ ሁኔታ ነው ፡፡ የተሰበረ መንፈስ መስዋእት ማድረግ ማለት ተፈጥሮአዊ ባልሆነ ነገር ኩራታችንን እና እብሪታችንን መተው ማለት ትህትና ነው ፡፡

ጸሎት - ከእግዚአብሄር ጋር መነጋገር ፣ እርሱን ማዳመጥ ፣ በቃሉ ላይ ማሰላሰል ፣ ህብረት እና ግንኙነት ፣ በመንፈስ አዕምሮ - ከእግዚአብሄር ጋር ጊዜ ማሳለፍ እንድንችል የምንፈልጋቸውን ሌሎች ነገሮች መተው ይጠይቃል ፡፡

ውዳሴ የሚሆነው ሀሳባችንን ከራሳችን በማዞር ወደ ታላቁ የአጽናፈ ሰማይ አምላክ ስናተኩር ነው ፡፡ እንደገና የሰው ተፈጥሮአዊ ሁኔታ ስለራሱ ብቻ ማሰብ ነው ፡፡ ለእርሱ አገዛዝ በመስዋእትነት ጉልበታችንን ወደ ጎንበስንበት ምስጋና ወደ ጌታ ዙፋን ክፍል ያመጣናል ፡፡

ሮሜ 12,1 ሰውነታችን መንፈሳዊ አምልኮአችን በውስጡ የሚገኝበትን እግዚአብሔርን ደስ የሚያሰኝና ሕያው መስዋእት አድርገን እንድናቀርብ ያስተምረናል ፡፡ ለዚህ ዓለም አምላክ ሰውነታችንን ከመሠዋት ይልቅ ሰውነታችንን በእግዚአብሄር እጅ ላይ በማስቀመጥ በዕለት ተዕለት እንቅስቃሴያችን እናመልካለን ፡፡ በአምልኮ ጊዜ እና ከአምልኮ ውጭ ባለው ጊዜ መካከል መለያየት የለም - ሰውነታችንን በእግዚአብሔር መሠዊያ ላይ ስናደርግ መላ ሕይወታችን አምልኮ ይሆናል ፡፡

በየቀኑ እነዚህን ለእግዚአብሔር መስዋእት ማድረግ ከቻልን ከዚህ ዓለም ጋር የመላመድ አደጋ ውስጥ አንገባም ፡፡ ይልቁንም ኩራታችንን ፣ ፍላጎታችንን እና ለዓለማዊ ነገሮች ያለንን ፍላጎት ፣ ለራሳችን እና ለቁጥር አንድ ለመኖር ያለንን ጉጉት በመተው ተለውጠናል ፡፡

ከእነዚህ የበለጠ ውድ ወይም ዋጋ ያላቸውን መስዋዕቶች ማድረግ አንችልም ፡፡

በታሚ ትካች


መንፈሳዊ መስዋእትነት